ரிஷி மூலம், ஒரு ரிஷி பற்றி

இன்று ஜெயகாந்தனின் பிறந்தநாள். 75 முடிந்து, அடுத்தது ஆரம்பமாகிறது.
அவர் எனக்கு ஆசான். என் இள‌மையில் அவர் எனக்கொரு ஆதர்ச நாயகன். அவருடன் பேசுவோம், பழகுவோம் என்று ஒரு கனவு எனக்கு இருந்ததில்லை.
லாசரா, அசோகமித்திரன், இந்திராபார்த்தசாரதி ஆகியோரின் எழுத்துக்களை நாடகமாக்கிக் கொண்டிருந்த காலத்திலும், ஆசையும் ஆர்வமும் இருந்தாலும் அச்சமும் இருந்தததால், அவரை நெருங்கவில்லை.
அவரே காட்சிகளை அமைத்து வசனமும் எழுதக்கூடியவர் என்பதால், கேட்கவே மிகுந்த தயக்கம் இருந்தது.
ஒரு யதேச்சையான நிகழ்வாக எனக்கொரு விருது அவர்கையால் கிடைக்கப்பெற்ற நேரம், உங்களை நேரில் சந்திக்க இயலுமா என்று கேட்டுவிட்டேன், அவரும்," வாரும் "என்று சொல்லிவிட்டார்.
அவர் வீட்டிற்கு முதன்முறை போனபோதே இன்னொரு வாய்ப்பு கிடைக்காதோ என்று அஞ்சி உங்கள் கதையை படமாக்க விரும்புகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டேன். "தாராளமாக" என்று அவரும் உடனே இசைந்துவிட
அப்போது ஆரம்பமானது ரிஷிமூலம் என்னும் கனவு.
திரைக்கதை எழுதி, அவர் ஒப்புதலோடு அதை NFDC யில் சமர்ப்பித்து, ஒப்புதலும் பெற்றுவிட்டேன். மகேந்திரன் படம் முடிந்த உடன் உன் படம் தான் என்றார்கள். படத்துக்காக நான் பேசிவைத்திருந்த ஸ்ரீவித்யாவும், எல்.வைத்யநாதனும் இறந்துவிட்டார்கள். ஒரு மழையில் என் கையெழுத்துப்பிரதி கூட‌ நனைந்து விட்டது. எத்தனையோமுறை அலைந்து அலுத்து கனவை மனப்பரணின் மூலையில் போட்டுவிட்டேன். அனால், ரிஷிமுலம் மூலம் ஏற்பட்ட ஒரு ரிஷியின் உறவாகவே ஜெகே எனக்குவிளங்குகிறார்.
எனக்கு அவர் மார்க்சியம் மட்டுமல்ல கம்பனையும் வள்ளுவனையும் கற்பித்தார்.
உரிமையோடு என் வாழ்வின் குழ்ப்பங்களுக்கும் விடை கூறியிருக்கிறார் .
பாசமும் நேசமும் என்ன என்பதை காட்டியிருக்கிறார். நான்தான் அவ்வப்போது அவரை விட்டு ஓடியிருக்கிறேன் ஆனால் அவர் என்றும் என்னிடம் அன்பு காட்டத்தயங்கியதே இல்லை.
எட்டு மாதங்கள் அவரைப்பார்க்காமலேயே ஒட்டி விட்டேன்.
பார்க்காமல் மட்டுமே, நினைக்காமல் இல்லை.
இன்று அவரின் புது வீட்டிற்கு போகிறேன். அவர் பழைய மாதிரி தான் இருப்பார் என்று தெரியும்.
செல்லமாக, கோபமாக, நெகிழ்வுடன், நட்புடன், இலக்கிய தத்துவ பரிமாறல்களுடன் அதே ஜெயகாந்தனை இன்னும் பல வருடங்கள் பார்க்கவேண்டும் என்ற பிராத்தனையுடன்,
இதுவரை அடித்ததிலேயே நீளமான பதிவை முடித்துக்கொள்கிறேன்.

ஆர்வமா, அவசியமா? கால நிர்ப்பந்தமா?

நண்பர்களும் தோழர்களும் அன்புடன் என்னை எழுத வைப்பதன் ஒரு பகுதி இது. இங்கே இதைச்சுட்டுவது, வினவு தளத்தில் இருக்கும் பிற கட்டுரைகளையும் நீங்கள் படிக்கலாமே என்பதற்குத்தான்.
இன்னமும் பேனாவால் எழுதுமளவிற்கு தட்டச்சு வரவில்லை.
என் language பாஷையாகி இப்போதுதான் மொழியாகிக்கொண்டிருக்கிறது.இந்த நேரத்தில், இப்படி ஆங்கிலவழி தமிழ் (அதுவும் தேடித்தேடி) அடித்துக்கொண்டிருப்பதில் ஒரு சிக்கல்! இப்படி அடிப்பதையாவது பயிற்சி மூலம் வேகப்படுத்திக்கொள்ளும் ஆர்வக்கோளறின் அதீதத்தில், rudhran என்பதை ruthran என்று அடித்துவிட்டு என் மின்னஞ்சல் வேலை செய்யவில்லை என்றெல்லாம் கவலைப்பட நேர்ந்தது! இது ஆங்கிலம் தட்டும் போது தவறுகளாக வெளிப்படுமோ என்றும் ஓர் அச்சம் ஆரம்பமாக
என்ன தான் எழுதித் தொலைப்பது?
கவிதைகள் போல் சில பாசாங்குகள் செய்யலாமா?
உள் புகுமுன் மனக்குகைக்குள்ளேயே பதுங்கிக்கொள்ளலாம்
கண்களை மூடிக்கொள்ளலாம்
சூரியன் வந்தாலென்ன? விடியல் விரும்பினால்தானே

தேர்தல் வரும்போதாவது தோன்றுபவை

மிகவும் சிரமத்துடனும், மிகுந்த கோபத்துடனும் எப்படியாவது எழுதித்தான் ஆக வேண்டுமென்று தீர்மானித்து, எழுதுகிறேன், அச்சுப்பிழைகள் இருக்கும், மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.

அப்படி என்ன தலை போகிற அவசரம்?

தலை இருந்தும் பிரயோஜனமில்லையே என்ற வெறுப்பு, வெறி,வயிற்றெரிச்சல் தான். தலை என்பதை மேலிருக்கும் மயிராக மட்டும் பார்க்காமல், உள்Liருக்கும் மூளையாகவும் கருதுவதால் தான் இப்படி ஒரு (வெற்றாக இருந்துவிட்டாலும்) முயற்சி.

வெட்டிப்பேச்சும், வசதியாக உட்காrந்து காலாட்டிக்கொண்டு பேசுவதும் எனக்கும் பிடிக்கும். ஆனால், வரப் போகிறது ஒரு தேர்தல்!

தேர்தல் என்றால் தேர்வு செய்யும் உரிமை இருக்க வேண்டும்!

இருக்கிறதா?

யார் நிற்கிறார்கள்? எதற்காக அவர்களுக்கு என் வாக்கு? போடலாமா வேண்டாமா?எல்லாம் யோசித்து விட்டு, போடாவிட்டால் என்றும் தோன்றும்‍ போடாவிட்டால்?

அன்புமணியும் கனிமொழியும் அடுத்து 'பாராளுமன்றப் பிரதிநிதிகளாக' ஆகாமல் போய் விடுவார்களா?

தெரியவில்லை, தெரிந்தவர்கள் சொல்லுngகளேன்‍ எனக்கும், எல்லோர்க்கும்.

பழைய காகிதக்கற்றைகளிலிருந்து

*http://rudhran.wordpress.com/2009/03/17/பழைய-காகிதக்கற்றைகளிலிர/

சில நேரத்து வார்த்தைகள்

ஸ்பரிஸம் மந்திரம்
சரியான உச்சரிப்பில்
சகல சக்தியும் ஜ்வாலித்தெழும்
உள் அதிரும்
இமை நடுவில் பிரிந்தலறும்
வான் வயிற்றில் விரிந்து
உடலெங்கும் மேகம் படரும்
காதுகளில் நட்சத்திர கோஷம் எழும்

அந்தக் கணச்சிலிர்ப்பில்
உயிர் உதறி வெடித்துச்சிதறி
மனதில் மனது மூழ்கியெழ‌
இந்தப் படகுக்கு-
கடலே தலையணையாகும்
கடலும் தளர்ந்து படரும்
விழிப்பில் உலகம்
கண்படும்
உண்மை ஒப்பனைக்குத் தயாராகும்.



இது 1986ல் எழுதியது! வார்த்தைகளில் எத்தனை வித்தியாசங்கள்!இது என் சவலைப்பதிவின் ஆரம்பக்கட்டம் என்பதால் பழையனவற்றை தட்டச்சு செய்து பழகிக்கொள்கிறேன். ஒரு (ஓர் என்றுதான் இருக்கவேண்டும், ஆனால் a /an என்பதற்கும் one என்பதற்கும் இருக்கும் வித்தியாசத்தை நினைத்துப்பார்த்துவிட்டு ஒரு என்றே விட்டுவிட்டு) உண்மையான கவிஞன் சொன்னது போல், இது கவிதையல்ல என்றாலும் அப்படி ஆக்கிக்கொள்ளலாம்.
இங்கே வலைப்பதிவு என்று அடிக்கும் போது அது சவலைப்பதிவு என்று ஆனது யதேச்சை!‍ சில நேரங்களில் சில வார்த்தைகள் எழுதப்படுவதில்லை!

முன்பு எழுதியது தான்..

புதிய கலாச்சாரம் இதழுக்காக 2008ல் எழுதியது. மீண்டும் இப்படி ஒரு நிகழ்வு குறித்து இப்படி ஓர் அலசல் எழுதாமல் இருக்கவே விரும்புகிறேன், ஆனால், தேர்தல் நெருங்குவதால் இதை மீண்டும் நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.
இக்கட்டுரைக்கான சுட்டி:
http://tamilarangam.blogspot.com/2008/03/blog-post_29.html

உள்

நான் தேடும் நான்
என்னைத் தேடி என்னுள்ளேயே
கணக்குமிழி சிதறலில்
வட்டங்கள்
கணக்கில் சேரும் பூஜ்யங்கள்


written in 1976, retrieved from a tattered diary in 2009.