ராதை

ராதையைப்பற்றி எழுதவேண்டும் போல் தோன்றியது..நாளை மற்றும் எல்லா நாட்களும் இணைந்தே இருக்கப்போகிறோம் என்னும் வழக்கமான எதிர்பார்ப்புகளின்றி ஒவ்வொரு நாளும் முழுதான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அந்தப்பெண் பற்றி கொஞ்ச‌ம் யோசிப்போம்.

அவள் அழகாகத்தான் இருந்திருக்கவேண்டும். மூக்கும் முழியும் சரியாக அமைந்து வெளிப்படும் அழகாய் அல்ல‌, அன்பும் ரசனையும் மிகுந்து ஒளிரும் அழகாய். காதலிசைவில் கண்கள் உள்ளேயே தேடிக்கொண்டிருக்கும் அழகாய். 

கதைப்படி, அவள் அவனை விட வயதில் மூத்து மனத்துள் இளையவள். அவன் ஆட்டுவித்தபடி ஆடிய அற்புத பொம்மை.கதைப்படி அவள் வேறொருவனுக்குத் திருமணமானவள், ஆனால் அவளைப்பற்றிய கவித்வ வர்ணனைகளில் அவள் ஒரு நித்யகன்னி. நாளும் கூடும் சௌந்தர்ய பொக்கிஷம்.

ராதையின் கதை காமத்தின் நிறைவேற்றல் மட்டுமல்ல,ஒரு காதலின் காத்திருத்தல். எதற்காகக் காத்திருந்தாள்? போகப்போகிறான் என்று தெரிந்தும், போய்விட்டான் என்று தெரிந்தும் எதற்காகக் காத்திருந்தாள்?

மைதிலி மொழியில், வித்யாபதி எழுதிய கவிதை ஒன்று:

"என் காதலன் நாளை வருவேன் என்று                                                                  சொல்லிவிட்டுத்தான்  போனான்                                                                                                     தினமும்                                                                  

சுவரெல்லாம் தரையெல்லாம்
நாளை நாளை                 
நாளை என்று எழுதிவைத்துக் காத்திருக்கிறேன்                           

நாளை நாளையாவது வருமா?"

காதலில் காமத்தின் பங்கு எவ்வள‌வு? காமத்தில் காதலெனும் ஏமாற்று எவ்வள‌வு? காதலிலா காமம் நேர்மையற்ற செயல்.

இப்போதெல்லாம் பல பெண்கள் (பல என்பதும் பெரும்பான்மை அல்ல) சுலபமாகக் காமவலைவீச்சுகளுக்கு இரையாகிறார்கள். உள்ளே அவர்களுக்கு இருப்பது ஒன்றும் தெய்வீகத்தின் தேடலோ, காதலின் மெய்மறத்தலோ அல்ல. அவர்களுக்கும் படித்த, கேட்ட, பார்த்த விவரிப்புகளின்பால் ஏற்படும் இயல்பான ஈர்ப்பும், பாலுணர்வின் ஆர்வமும்தான். தெரியாதவரையில் துரோகமில்லை, மாட்டிக்கொள்ளாதவரை தவறு இல்லை என்றுதான் பலரும் சமூகநியதிகளைப் புறம் தள்ளி காமத்தைத்தூண்டும் கயவர்களிடம் இசைவு காட்டுகிறார்கள். அவர்கள் ஏமாறவில்லை, முழுதாய் ஏமாற்றப்படவும் இல்லை. மோகச்சந்தையில் பாதுகாப்பானதாய்த் தோன்றும் பங்குகளை வாங்கிப்பார்க்கிறார்கள்.

பாலுணர்வு இயல்பு. வயதுக்கேற்ப அதன் வீரியம் இருக்கும்.ஆனால், பொறுப்புணர்வு என்பது பக்குவம், வயது கூடக்கூட அது மெருகேறும்.

ராதை கல்யாணமானபின்னும் க்ருஷ்ணனுடன் காதலும் கலவியும் கண்டிருந்தாள், அதுபோலத்தான் இதுவும்..ஒரு திவ்யபிரும்மானந்தத்தினை அடையும் பரிசோதனை முயற்சி என்றெல்லாம் கதைகள் கூறப்படுகின்றன..அப்படி இல்லையென்றால் ராதை ஏமாந்தவள். ஏமாற்றப்பட்டவள்..என்று கூறுவதும் பலருக்கு ஒரு சௌகரியமான சாக்காக இருக்கிறது.

க்ருஷ்ணனைப்போலவே ராதையும் அழகான கற்பனைதான். கதை அவர்களைவைத்து அழகாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. கவிதைகள் அந்தக்கதையின் தன்மையிலிருந்து சுலபமாகப் பிறக்கின்றன..கதைகளின் கற்பனையை நிஜமென்று நம்பினால் அது பேதமை.கதைகளின் கற்பனையை நிஜமென்று வாதிட்டால் அது கயமை.(ராமன் பாலம் போல). ஆனால் நாம் பொதுவாகவே கதைகளை விரும்பும் ஒரு கலாச்சாரத்தில் வந்தவர்கள். கதைகள் பொய்சொன்னாலும் அந்தப்பொய்களின் அழகைமீறி சேதிகளையும் சொல்கின்றன.

இந்தக்கதையில் தெரியும் சேதி: தனக்கென்று ஒரு குடும்பம், கணவன் இருந்தாலும், அதில் திருப்தியே கண்டிருந்தாலும், ராதை தன் கண்ணுக்கு அழகானவனாக, கவர்ச்சியானவனாக, காதல் என்றும் சொல்லிக்கொள்கிறவனாகத் தெரியும் க்ருஷ்ணனை அடைய விரும்புகிறாள்.அவன் தன்னை மயக்க அனுமதிக்கிறாள். அவன் விட்டுப்போனபின், வருந்தியிருக்கலாம் ஆனால் வாழ்வை முடித்துக்கொள்ளவில்லை!
பரமனும் ஜீவனும் இணைந்தபின்பு பிரியுமா என்ன? அவன் நினைவுகளே போதுமல்லவா என்றெல்லாம் வியாக்கியானங்கள் கேட்டிருக்கிறேன்.எனக்கு அப்படித்தோன்றவில்லை. 
வேட்கை பிறந்தது, வாய்ப்பு அமைந்தது இருவரும் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள். காரியம் முடிந்ததும் அவரவர் தத்தம் வாழ்வின் காரியங்களைப்பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இதை ரகசிய காமிரா வைத்து எடுத்ததைப்போல் நம் கவிஞர்கள் எல்லாருக்கும் பரப்பி விட்டார்கள்!  
மாட்டிக்கொள்ளும் பெண் தான் விரும்பி திருட்டுக்காமத்தில் ஈடுபடவில்லை, ஒரு மயக்கத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டேன் என்று கூறுவதைப்போல்தான் இந்தக் கள்ள உறவினை ஒரு தெய்வீகத்திருவிளையாடலாய் கதாபாத்திரங்களுக்கு வேண்டியவர்கள் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். 
 ராதை பாவமா?

ராதை பக்கம் நியாயம் என்றும் க்ருஷ்ணன்தான் திருடன் என்றும் நான் சொல்லவரவில்லை, 
ஆனால் ராதை நல்லவளாக எனக்கு உதவியிருக்கிறாள்..சார்மினாருக்கான எழுத்துக்கள் பலவற்றுக்கு அவளது பங்களிப்பு மிகப்பெரியது. அந்த நன்றி கூறலாக 1975ன் சார்மினார் எழுத்து-

வானப்பூச் செவ்விதழ்கள்  விரிந்தொளிரும் வேளை                                                 
வண்டுகளை வண்ணமலர்  வரவேற்கும் மாலை                                                  
தேனுமினிதானகுரல்  தூக்கிக் குயில் பாடும்                                                                
தேவரதம்போல‌ முகில்  தோன்ற மயில் ஆடும்..

அந்நேரம்,

பட்டாடைச்ச‌ரிகையது   புல்விளைந்த‌பூவாய்                                                                           
பாதங்கள் மண்புரளும்
பொன்னிறத்து மீனாய்                                                                                    
கட்டாத குழல்சரிந்து
காற்றை அழகூட்ட‌                                                                                
காற்சதங்கை கலகலத்து
காதல்ஜதி கூட்ட‌

அவள் வந்தாள், காலம் அவளது அவசரத்தையும் மீறி அவசரமாகக் கரைந்தது.

வானில் மின்கூட்டம்,  
வட்டநிலா களியாட்டம்                                                         
வண்ணமலர்களுடன்
வண்டுகளின் உறவாட்டம்                                                  

தேனில் மயங்கிவிழும்
தும்பிகளின் சுரம் மீட்டும்                                                     
தாபமெல்லிசைக்கு 
தவளையெலாம் ஜதிசேர்க்கும்                                                                            
மோன ராகங்கள்;  
தோட்டத்தில் தென்றலது                                                                                          
மெல்ல இலையசைத்து 
பிறப்பிக்கும் தாளங்கள்

யாவும் அவள் மனத்தை நெருடவில்லை..அவன் எங்கே, எப்போது என்றே அவள் மனம் அலைந்துகொண்டிருக்க, துணைவன் வருவதற்குப் பதிலாக துயில் வருகிறது. அந்தக்கனவில்,

கண்ணனொரு குழலேந்தி   காதலெனும் நதிநீந்தி
கன்னிமனம் சேருகின்றான்
கையிலவள் கோலஎழில்   அள்ளிச்சுகமேற்க அலைக்
கூந்தலினைக் கோதுகின்றான்
எண்ணமெனும் யாழில்புது   ராகமென இன்பநிலை
ஏழுசுரம் ஆக்குகின்றான்
என்றுமவள் தந்த உடல்   தந்தசுகம் போதுமென‌
இன்ப உரை ஆற்றுகின்றான்
கண்ணையிமை மூடியதிய   லிந்தசுகம்தந்த அவன்
கண்திறந்தபோதிலில்லை
கண்ணனொரு கனவென்று  தெரிந்தாலும் ராதைமனம்
கண்திறக்க விரும்பவில்லை

கனவு நிஜத்தின் சூட்டில் கரைய,                                                                      தன்னிலை மறந்தாள்  தவித்தாள், கொதித்தாள்,  துடிதுடித்தாள்..அந்நேரம்

காற்றினிலே புதுராகம் மிதந்துவந்து
காதுகளில் மோதியது இன்பம் தந்து
தோற்றவர்க்குப் பெரும்பரிசு கிடைத்தல் போல‌
தேடியது கைத்தலத்தில் விழுதல் போல‌
பாட்டின் ஒலிகேட்டு அவள் புல்லரித்தாள்
புன்னகையில் துயரமெலாம் துடைத்துவிட்டாள்
ஏட்டினிலே எழுதாத கவிதைபோல‌
ஏகாந்த சுகம் காண எழுந்துவிட்டாள்.
கைவளைகள் சரிசெய்து கழுத்தின் ஆரம்
கலையாது மீண்டும் அலங்காரம்செய்து
மைவழியும் கண்துடைத்து, மலர்கள்கொண்டு
முடியவிழ்ந்த கூந்தலினை முடித்துக்கொண்டு
மையலினால் மன்னவனின் கீதம்கேட்டு
மனமேடை தனில் நடனம் ஆடிநின்றாள்

ஆனந்தமாநடம் ஆரம்பம்..      அவன் அவளை அருகிழுத்து..

விழிகள் இரண்டால்தன்  வாலிபத்து வேகத்தை
வரையறுத்த பேரழகின்  மோகத்தெளிவெதிரில்
மொழியின் தேவையிலாப் மௌனராகத்தில்
மெல்ல இசையமைத்து  மயங்கியமர்ந்திருந்தான்
கரம்நீட்டி மங்கை  கட்டழகைத் தொட்டவுடன்
காலம்,இடம் மறந்தான்  காதலனும் தீச்சுடரும்
கரம்தொட்ட கரத்தினிலே   குவிந்து கிடந்ததனால்
கையில்கைவைத்து   கற்சிலையாய் அமர்ந்திருந்தான்

அவளும் 
தொட்டவுடன் வெப்பம்   உடல்விட்டு நீங்கியதால்                                        வெட்கக்குளிர்வீச   வாழ்வை ரசிக்கின்றாள்

கைகளிலே மங்கையவள்  கவிதையெனும் கலையாக‌
கட்டழகுக் காதலனே  கவிதைக்குப்பரிசாக‌
மைவிழியின் ஓரத்தில்  மோகத்தீ ஒளிதோன்ற‌
மெல்லிடையும் மிதமிஞ்சி   நாணலென ஆடிவர‌
நெய்நீவி நன்றாக  முடித்தகுழல் அலைபாய‌
நல்லமலர்ச்சரமவிழ்ந்து   நாற்றிசையும் பறந்துவிட‌
பெய்கின்ற பெருமழையில்   மெய்மறக்கும் தாமரைபோல்
பாவை மல‌ர்ந்திருந்தாள்   புறம்யாவும் மறந்திருந்தாள்

உயரத்து வெண்ணிலவு   ஓரத்தில் சோர்ந்துவிழ‌
துயிலற்ற ஒருசேவல்   தூக்கிக் குரலெழுப்ப‌
வியப்புற்று இருவருமே   விடிந்ததென அறிந்தார்கள்
துயருற்று மனம்கெட்டு   தனித்தனியாய் அகன்றார்கள்

கைவிரல்கள் கன்னத்தில் வைத்தவாறு
காலிரண்டும் பின்னல்நடை போட்டவாறு
வைகறையின் வரவை மனம்நொந்தவாறு
வாட்டமுடன் தோட்டமதை விட்டகன்றாள்
மையலெனும் தத்துவத்தை முற்றுணர்ந்து
மைவிழியில் புதுமொழியை கற்றுணர்ந்து
கையிரண்டில் காமசுகக் கறைகளோடு
களித்திருந்த கண்ணனவன் தனித்திருந்தான்

உடனே

பொன்குழலை இதழோரம்  வைத்துவிட்டான்
பெருமூச்சை புதுராக  மாக்கிவிட்டான்
மென்மலரைப்போன்ற எழில்  ராதைகாதில்
மெல்ல இதுசேருமெனக்   காற்றில்விட்டான்.
தென்றலவன் சேதியினைச்   சுமந்துசென்று
தேவிசெவியோரம்  இசையானபின்பு.                                                                                   

இன்னுமா இன்றுமா என்று பகலவன் அகலக் காத்திருந்தாள்..
யுகயுகமாய்.

க்ருஷ்ணன் அவதாரமென்றால் இன்றும் இருப்பான், இன்னும் அவனுக்கு ராதைகள் கிடைப்பார்கள். சரியான ராகத்தை இசைத்தால் போதும். அதுவும் தேவரகமென விளம்பரப்படுத்தினால் இன்னும் விசேஷம்! சாமியார்களும் பூஜாரிகளும் க்ருஷ்ணாவதார பூச்சுக்களோடு காத்திருக்கிறார்கள்..முட்டாள்கள் ராதையென்று ஏமாறாமல் நாம் தான் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்

கூர்மையான மொக்கை- பவித்ரா

தினமும் எழுதவேண்டுமாமே என்ன எழுதுவது என்று என் நண்பரிடம் கேட்டபோது மொக்கைப்பதிவுகள் எழுதலாம் என்று சொன்னார்! மொக்கை எது? என் வாழ்வை, என் கனவை, என் பொய்யை நான் எழுதினால், அதனால் யாருக்கும் எந்தவிதமான பயனும் இல்லாது போகலாம்...(இங்கேயும் 'லாம்' என்னும் ஒரு நப்பாசை!) 
மொக்கை எது என்று எனக்கு இன்னும் சரியாகப் பிடிபடவில்லை. 
ஆனால் மொக்கைகளின்மீது எனக்கு ஒரு ஆச்சரியம் கலந்த ஆர்வம் ஏற்பட்டுவிட்டது.. என் மொக்கையாகிப்போன கனவுகள் பல..அவற்றுள் சில பற்றி எழுதினால் என்ன என்று யோசித்தபோது, கனவுகளே மொக்கைகளா என்றும் தோன்றியது.. கனவுகள் வேறு ஆசைகள் வேறு. ஆசைகள் மொக்கையாக இருந்தால், மனம் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளாது.மனதுக்கு எப்போதும் தான் ஒரு கூர்மையான கத்திபோல்தான் பிரமை..(உபநிஷத் ஒன்றில் கத்தி தன்னையே அறுத்துக்கொள்ள முடியாது என்று வரும்). 

 மொக்கையோ கூர்மையோ, என் சில கனவுகளை நான் நிஜமாக்க முயன்றிருக்கிறேன். அவற்றுள் கனவும் நினைவும் ஒரு சுக‌ஸ்ருதியில் பாடலாகி, இன்றும் ஞாபகத்தில் ஆடலாகி மகிழ்வித்துக்கொண்டிருப்பது என் நாடகக் கால அனுபவங்கள் தான். அவற்றை எழுத முயல்கிறேன். 'என் கூர்மை உமக்கு மொக்கையாகத்தோன்றிடின், அது யாரது பிழை என இனிவருங்காலம் கூறட்டும்' இந்த வசனத்தை எழுதும்பொழுது மனத்தில் எனக்கு ஒரு கதாபாதிரம் தோன்றியது..இது வசனம் தான், ஆனால் வசனங்கள் வானத்திலிருந்து குதிப்பதில்லை, வாழ்க்கையிலிருந்துதான் பிறக்கின்றன.. 

மீண்டும் நாடகமேடைக்குச்செல்கிறேன். நான் எழுதி இயக்கி என் மொத்த வருமானத்தை முதலில் தொலைத்த நாடகம் லாசராவின் அபிதா.அந்த அடியிலிருந்து மீள இரண்டு வருடங்கள் ஆனது. 1984, மீண்டும் ஒரு நாடக ஆசை..அபிதாவைப்போல் அல்லாமல் என் மனத்துள் உருவானபடியே நாடகம் அமையவேண்டும் என்று ஒரு வெறி. அப்போதுதான் பவித்ரா என்றொருநாடகம் எழுதினேன். 
இதன் ஆரம்பம் ஒரு டீக்கடையில் அரவிந்த் தான் சமீபத்தில் ஒரு படம் பார்த்தாகச் சொன்னபோதுதான்..1984ல். 
எளிமையான கதை. 
ஒரு ராஜாவுக்கு ஒரு மிகமிக அழகான ராணி. அவளைவிட அந்த ராஜாவுக்கு அழகான குதிரைகளைத்தான் பிடிக்கும்.அந்த ஊருக்கு, ஒரு புதியவன் வருகிறான், அவனிடம் உலகிலேயே (கதைக்காக) அழகான குதிரை இருந்தது. குதிரை உனக்கு வேண்டுமென்றால், அதனுடன் ஒரு மணிநேரம் நீ இருக்கலாம், ஆனால் அந்த ஒருமணிநேரமும் நான் உன் ராணியுடன் தனிமையில் இருக்கவேண்டும் என்று புதியவன் சொல்ல, ராஜா சம்மதிக்கிறான். ராணியுடன் இருக்கும்நேரம் புதியவன் அவளை மயக்கப்பார்க்கிறான். அவள் மெளனமாக இருக்கிறாள்.ஒரு மணி நேரம் முடிந்தவுடன், ராஜா குதிரையைத் திருப்பித்தருகிறான்..புதியவன் குதிரையில்  ஏறிப்போகும் போது அரண்மனையைத் திரும்பிப் பார்க்கிறான்...ராணியின் ஜன்னலில் அவள் இல்லை... இன்னும் பார்த்துக்கொண்டே போகும்போது, ஜன்னலின் திரை விலகுகிறது, ராணி அவனை எட்டிப்பார்க்கிறாள். கதை முடிகிறது.........
.என்ன தோன்றுகிறது? 
அதே நேரத்தில் தான் ஷா எழுதிய கான்டிடா நாடகத்தையும் நான் பார்த்தேன். கான்டிடா பவித்ராவானாள்! 
அப்போதெல்லாம் நாடகத்திற்கு நடிகைகள் கிடைப்பது மிகமிகச்சிரமம். ஏதோ என்னிடம் காய்ச்சல் என்று வந்த ஒரு உபரிநடிகையிடம் பேசி அதில் நடிக்க சம்மதிக்கவைத்தேன்..அவள் கிடைத்தபிறகுதான் நாடகத்தை எழுதினேன்..
என் கதை.. 

ஒரு மிகச்சிறந்த ஓவியசிற்பக்கலைஞனுக்கு ஒரு மிக அழகான மனைவி. அவனுக்கு விருதுவழங்கும் விழாவிற்கு வழக்கமான ஆணவத்தினால் அவன் போகாமல் தன் மனைவியை அனுப்புகிறான்..அவளை நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்த அரவிந்த் பார்த்து மயங்கி..அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்து, அந்த ஓவியசிற்பிக்கு ஒரு மிகப்பெரிய சிற்பவேலை ஏற்பாடு செய்கிறான்..
வழக்கம்போல் ஓவியன் வேலையில் மூழ்க, பழக்கத்தைப் பயன்படுத்தி, அர்விந்த் ஓவியனின் மனைவியுடன் நெருக்கமாகிறான்.புன்னகை சீண்டலாகி, தொடுதலாகி, நேரத்தையும் நினைவுகளையும் மட்டுமல்லாமல், உள்ளத்தையும் உடலையும் அவர்கள் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள்...
தன் மிகச்சிறந்த சிற்பம் முடிந்தவுடன், முதலில் தன் மனைவிக்குக் காட்டவேண்டும் என்று வேகமாக உள்ளே வரும்போது அந்தக்கலைஞன் அவர்களின் நெருக்கத்தைப் பார்க்கிறான்..உடனே தன் மிகச்சிறந்த சிற்பத்தை அவனே உடைத்தும் விடுகிறான்..
அப்போது அவள் .. 
"நான் உங்களுக்கு ஒரு குழந்தை, ஒரு வேலைக்காரி, ஒரு ரசிகை..இன்னும் நிறைய..ஆனால்..நான் உங்களுக்கு மனைவியா? மனைவி என்றால் என்ன..மிதியடியா இல்லை ஒரு பூஜைக்கான விக்ரகமா..பவித்ரா என்ற என் பெயருக்கேற்ப நான் தூய்மையானவளாக இருந்தால்..உங்களை விட்டுப்போக வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது"...என்று சொல்லிவிட்டுப்போகிறாள்... lights off..end music! 

முதல் நாடகத்திலிருந்தே ஒரு வழக்கத்தை எங்கள் குழு வைத்திருந்தது..நாடகம் முடிந்தவுடன் கைதட்டிவிட்டுப்போகக் கூடாது..என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று மேடையில் வந்து சொல்லவேண்டும்..பவித்ரா நாடகம் 52 நிமிடங்கள், பிறகு எல்லாரும் பேசியது 140 நிமிடங்கள்.."போதும் சார், தியேட்டர் க்லோசிங் டைம்" என்று எங்களை விரட்டுமளவு  நிறைய பேர், நிறைய பேசினார்கள்.. அப்போது என்னவெல்லாம் பேசப்பட்டது என்று நினைவிலில்லை..முத்துசாமி நாடகத்திற்கும் சினிமாவிற்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் போடுவதாய் குற்றம் சாட்டியது மட்டும் நினைவிருக்கிறது.. இன்று பேசுவதாயிருந்தால்..என்ன பேசப்படும்? பேச உதவியாய் சில கேள்விகள்.. 

1.மிதியடியாகவோ மகாதேவியாகவோ அவன் அவளை நடத்தியிருந்தால் அதற்கு அவள் எவ்வள‌வு தூரம் காரணம்? 
2.தன் நிலை சரியில்லையென்று தெரிந்தபின் அதைச்சரிசெய்ய அவள் என்னவெல்லாம் செய்திருக்கலாம்? 
3.உடல் கிடக்கட்டும், மனம் இன்னொருவனிடம் சென்றுசேர்ந்த பின், எதற்காக அவனுடன் அவள் தொடர்ந்தாள்? 
4.தாயாகவும் குழந்தையாகவும், தெய்வமாகவும் தொண்டுசெய்யும் அடிமையாகவும் நடத்திய அவன் அப்படி இருப்பத்றகான நிலைமை எப்படி ஏற்பட்டது? 
5.இறுக்கத்திலிருந்து தப்பிக்க அவள் இன்னொருவனைத் தேர்ந்தெடுத்தபின்..அது நிரந்தரம் என்று நம்பியா விலகுகிறாள்? அது சரியா? 

இப்படி நிறைய வினவக்கூடிய சாத்தியங்களை உள்ளடக்கியது இந்நாடகம்.இதில் கலைஞனாக மிகவும் சிறப்பாக நடித்தவன் என் நண்பன் பாலாசிங். அர்விந்தாக நடித்தவன் அதே பெயரில் பிரபலமாகிவிட்ட தியாகராஜன் எனும் நடிகன்..பிறகு பவித்ராவாக நடித்தவள் பெயர் தேவி.. அபிதாவைப்போலல்லாமல் இதில் நான் என்ன visualize செய்திருந்தேனோ அன்று அது அப்படியே வந்தது..அதன் பின், அடுத்த நாடகம்.. 

இதைவிட மொக்கையாக இன்னும் முயன்று பார்க்கிறேன்..no! this is not a fishing expedition to bait for compliments. சில நாடகங்களுக்கு மட்டுமே என்னிடம் புகைப்படங்களும் வீடியோக்களும் உள்ளன, யாராவது உதவி செய்தால் அவை இங்கே எல்லாருக்கும் காட்டப்படலாம்..

ஸரஸ்வதீ நமஸ்துப்யம்..

என் நினைவில் மிகப்பழமையான ஒன்றில், என் அம்மா, பாலில் ஊறிய பழத்தை என் வாயில் நுழைத்து, "ம்ம்ம், சொல்லு" என்றதும், சகிக்கமுடியாமல் அதை முழுங்கியதும், அந்தவெறுப்பு நிறைந்த மனத்துடன் அம்மா சொல்லச்சொல்ல, "ஸரச்வதி, நமச்துப்யம்..." என்று சொன்னதும் மட்டுமல்ல...ரவிவர்மா வரைந்த அவளது உருவத்தில் மயங்கி, வாயிலிருந்த வெறுப்பையும் மீறி உள்ளே ஒரு சுகமான அனுபவமாகவே ஸரஸ்வதி ஆரம்பம். ஒரு ஈடிபல்தனத்துடன் அவளை என் தாயாக மட்டுமல்ல காதலியாகவே காதல் என்னும் வார்த்தை அறிமுகமாகாத வயதில் பாவித்தேன்.

ஒரு காலத்தில் ஒரு பாக்கெட் சார்மினார் வாங்கிக்கொடுத்தால் கவிதை எழுதித்தருகிறேன் என்று விலை பேசி விற்றவற்றுள் ஒன்று என் பழைய காகிதங்களில் கிடைத்தது..

'கண்பார்த்த கண்ணிரண்டும் கண்ணிமைக்க மறந்ததனால்,

கண்ணுற‌ங்கும் வேளையிலும் கண்கனவில் வருகிறது,

கண்கனவில் வருகின்ற கணநேரக் காரணத்தால்

கைநினவில் விரைந்து ஒரு  கவிதையினைத்தருகிறது"....!!!

இந்த வியாபாரமெல்லாம் இருபது வயதுக்குள் முடித்துவிட்டேன்.அடுத்த நான்காண்டுகள் நான் இப்படி யாராவது காதலிக்கிறானா, கவிதை எழுதிக்கொடுத்து ஒரு சார்மினார் பாக்கெட் வாங்கலாமா என்று தவித்ததில்லை. அதற்குள் படம் வரைந்து சம்பாதிக்கத் தொடங்கிவிட்டேன்..வெட்டியாய் எழுதியபின் வெட்டியாகவும் வரைந்து இரண்டுமே சரஸ்வதியின் அருள் என்ற ஒரு நன்றிக்கடனுடன்! ஒரு சுமாரான திரைப்பாடலில் வருவதைப்போல் 'நானென்றால் அது அவளும் நானும்' என்று என்மனம் பாட, அதன் எதிரொலியாய் அவள் குரலில் அதே என் மனம் ‘Oh, there he goes again’ என்று பாடுவதாயெல்லாம் கனவு கண்டுகொண்டிருந்துகொண்டிருந்தேன்..  … கனவுகளின் ஆயுள் கொஞ்சக்காலம் தானே..விழித்தேன் அல்லது விழித்ததாய் நினைத்தேன்.

அறிவு வளர்வதாய் ஆணவமும் வளர்ந்த காலத்தில், அவளை ஒரு பிம்பம், மனோதாகத்தினால் முன்னிறுத்தப்பட்ட ஒரு மாயை என்று ஒதுக்கமுயன்று, தோற்று, தோல்வியை வெளிக்காட்டாமல்..எங்கள் நாடகக்குழுவுக்கு அப்பாலும் நடித்து வந்திருக்கிறேன். உள்ளே காதலும் வெளியே அதைக்காட்டாத அறிவுஜோடனை மிகுந்த அளப்பலுமாய் கொஞ்சகாலம் ஓடியது… அவள் காத்திருந்தாள், நிஜவாழ்வில் காத்திருக்காத காதலிகளைப்போலல்லாமல்..

நியமங்களை விடுத்து, நிர்ப்பந்தங்களை விடுத்து, பிம்பங்களை நிராகரித்து, 'அஹம் ப்ரம்மாஸ்மி' என்றெல்லாம் கூறிகொண்டு, நான் இலக்கிய தேடல்களில் மூழ்கிக்கிடந்தபின், அவள் தோன்றினாள். தாடிவளர்த்து முடியும் நீளமாய் வளர்த்திருக்கிறேன் என்பதால் யாரும் என்னையும் ஒரு 'கடவுள் பார்த்த குருவாக'  எந்த மயிருக்கும் அவமானப்படுத்தவேண்டாம். என் மனத்தில் இருந்தது ஒரு தோற்றம்..( வெறும் தோற்ற மாயை- பாரதி சொன்னது/ கண்டது போல்)

இங்கே ஒரு குறள்..'தோன்றிற் புகழொடு தோன்றுக'..அப்படியென்றால்?பிறப்பு தானா அறிவை நிர்ணயிக்கும்? அறிவு தானே புகழை வரவழைக்கும்? ஜெயகாந்தன் எனக்குச்சொன்னது- ‘தோன்றி என்பது பிறந்து என்று அல்ல.. it is not being born, it is appearing’. அவள் தோன்றினாள்.

இன்னும் பல வருடங்கள் கழித்து, ஸரஸ்வதி பூஜை என்பதை ஆயுத பூஜை என்று ஏமாற்றிக்கொண்டபின்..யதேச்சையாக கூத்தனூர் கோவில் பார்க்கப்போனேன்..அப்போது அது ரொம்பவும் பரிதாபமான நிலையில் இருந்தது.

அந்தக்கோவிலில் ஒரு சம்பிரதாயம்..ஸரஸ்வதி பூஜைக்குப்பின், விஜய தசமியன்று, அவளது விக்கிரகத்திலிருந்து அலங்காரம் செய்து, வாசலில், அவளது கால்கள் போல் வெள்ளியில் வைத்திருப்பார்கள்..வித்யாரம்பம் என்று கல்விகற்க குழந்தைகள் அதைத்தான் வணங்கிவிட்டு ஆரம்பிப்பார்கள். நான் சென்றபோது எவனோ அந்தக்கால்களைக் களவாடிவிட்டிருந்தான்.. தன்னையே பார்த்துகொள்ள முடியாதவள் என்னையா பார்த்துக்கொள்ளப்போகிறாள், என்று எகத்தாளமாகத்தான் வந்தேன். பிறகு,     அவள் அருளால் எழுதியவனின் எழுத்துகள்மூலம் சம்பாதித்து அவள் தன் வெள்ளிப்பாதங்களைச்செய்து கொண்டாள் என்பது நான் நம்ப விரும்பும் ஒரு கதை.

அவளைமீறி நான் அந்த ஆதி பரம்பொருளை, அழகின், அறிவின், அன்பின், அனைத்தின் உச்சத்தையே என் தெய்வமாக உருவகித்துக்கொண்டபின், உள்ளே ஒரு நடுக்கம்.. சாமி கோவிச்சுக்கும் கண்ணைக்குத்தும்.. என்றெல்லாம் சொல்லி வளர்க்கப்பட்ட மூடநினைவுகளால்,.. அப்புறம், அதற்கப்புறம், ஸரஸ்வதியை சரசுவதி என்று எழுதிப்பழகியபின், என்னுள் இன்றிருக்கும் தெய்வீகத்தின் பிம்பம். இதுவும் பிம்பம் தான். இதுவும் போய்விட்டால் என்ற பயத்துடனேயே தக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கும் பிம்பம் தான்..இவளைப்பற்றி..

உருகிஉருகி மனம் வியந்துவியந்து தினம்

வரைந்துவரைந்து மகிழ்நிலைகாணும்

இரவும்பகலும்சுக உறவில் இழைந்துவரம்

தவங்களின்றி இரு கரம்கூடும்

புரிந்துகொள்ளுமுனம் பரவசங்கள்வசம்

பறவைபோல் நினைவின் சிறகாடும்

பரிதவிக்குமொரு பொழுதினும்மனத்தில்

பாதுகாக்க‌ அவள் முகம் தோன்றும்....

போதாதா...இப்படித்தான் என் பல பகற்கனவுகள்... பகலுக்கும் கனவுகள் தேவைப்படுகின்றன.

எப்படி வேலனிடமும் தமிழ்நெஞ்சமிடமிருந்தும் இன்னும் பலரிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்கிறேனோ, அப்படித்தான் என்னைப் பிடிக்காதவர்களிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்கிறேன். அப்படி ஒரு பதிவைப்படித்ததினால் தான் இப்போது இந்தப்பதிவு..

ஹூஸைன் ஸ‌ரஸ்வதியை வரைந்தது  த‌வறு ஏனென்றால் அவன் முஸ்லிம் என்று எழுதும் கேவலமான ஜந்துக்களையும் எழுதவைப்பது ஸரஸ்வதி என்றால்...என்னையும் 'தன்னை நன்றாய் உருசெயுமாறு" ஊக்குவதும் அவள்தான். இதை எழுத ஆரம்பித்து என்னவெல்லாமோ எழுதிவிட்டேன்.

என்னையும் வறுத்தெடுப்பார்கள் என்ற அச்சம் எனக்கு இல்லை. அருகில் வந்து பேசு என்றால் அநாமதேயங்களாகிவிடும் அவர்களைப்பற்றியா பதிவு? இது ஓர் அந்தரங்கக் குழப்பத்தின் வெட்கமற்ற வெளிப்பாடு, அவ்வளவுதான்.

இது என் முன்னாள் காதலிக்கு நான் செய்யும் ஒரு சித்ரார்ச்சனை.

வாக்தேவி

கூத்தனூர் கோவிலில் மாத்திரம் இருப்பளோ

வாக்திறம் நல்கும் என் தாய்

அவளைப்பற்றி அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்..

இனவெறி, பார்ப்பனீயம்

இதை எழுத நேர்ந்ததே என்ற வருத்தமும், அவசரமாக இதை எழுதுகிறேனே என்ற கவலையும் இருந்தாலும், எழுதித்தான் ஆகவேண்டும் என்று ஏற்பட்ட நிர்ப்பந்தத்தால் எழுதுகிறேன்..இதை இன்னும் தொடர்ந்து எழுத அவசியம் இருக்கக்கூடாது என்றே விரும்புகிறேன்.

பார்ப்பனீயம் வேறு பார்ப்பனர்கள் வேறு என்பதை கழகத்தலைவர்கள் கூறி வந்ததை அவர்கள் மீது நான் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையின்மையின் காரணமாக நிராகரிப்பது ஒரு நேர்மையற்ற செயல்..இப்படிப்பட்ட சந்தர்ப்பவாதத்தை, இரட்டைநிலைகளையெடுக்கும் மனவிகாரத்தைத்தான் பார்ப்பனீயம் என்று கருதுகிறேன்..அப்படி ஒரு கூறு என்னிடம் இருக்குமேயானால் நான் மாற வேண்டும்; மிருகங்களை எனக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காக நானும் ஓர் விலங்காக மாறுவது சரியில்லை என்பதால்.

பிறப்பு ஒருவனிடம் என்னவெல்லாம் தீர்மானிக்கிறது? இரட்டையர்களாகப் பிறந்தவர்கள், ஒரே மரபணுக்கூறுகளை உடையவர்கள், ஒரே மாதிரி தான் தேர்தலில் வாக்களிப்பார்களா? என்ற மிகச்சாதாரண மேலோட்டமாகப்பார்த்தால் அற்பத்தனமாக‌த் தோன்றும் கேள்வியோடு நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வின் முடிவில், தான் எந்தக் கட்சிக்கு வாக்களிப்பது என்பதும் மரபணுக்களால்  தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்று சில ஆய்வாளர்கள் கூறினார்கள்.  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC386712/ இப்படிப்பட்ட ஆய்வுகளில் நிறைய ஆய்வுமுறைப்பிழைகள் ( methodological problems)  இருக்கும். ஆனால் இங்கே குறிப்பிட்டது அவ்வளவு முக்கியமான ஆய்வு அல்ல. இன்னும் சில ஆய்வுகள் மத‍-கலாச்சார‌ நிலைப்பாடுகள் மரபணுக்களின் வழியாகத்தான் ஆரம்பத்தில் வருகின்றன என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. http://www.allacademic.com/meta/p_mla_apa_research_citation/0/5/9/3/5/p59350_index.html

http://www.allacademic.com//meta/p_mla_apa_research_citation/0/5/9/3/5/pages59350/p59350-1.php

http://www.libraryindex.com/pages/2236/Genetics-Environment-HOW-DO-GENES-INFLUENCE-BEHAVIORAND-ATTITUDES.html#ixzz0Xag89VI1

Cohen wrote, in 1999,  "The truth of the matter is that, if sufficiently strong, inborn potentials can trump parental influence, no matter how positive or negative. Some traits manifest themselves in such unexpected and uncontrollable ways that, for better or for worse, one's child may indeed seem like a perfect stranger.

The question of interest is no longer whether human social behavior is genetically determined; it is to what extent.—Edward O. Wilson, 1978 மனிதனிடம் அவன் என்னவாக இருக்கிறான் என்பதைக் காட்டினால், அவன் அப்போது இன்னும் சிறந்தவனாவான்..என்று செகொவ் எழுதிய வரிகளுடன் இன்னொருவரின் ஆய்வு முடிகிறது.

சொல்ல வந்ததைச் சொல்லிவிட்டுப் போகாமல் எதற்கு இம்மாதிரி ஆய்வுக்குறிப்புகளின் சுட்டிகள்? இப்போதெல்லாம் இணையத்தில் வாதிடும் பல‌ர் அறிவாளிகளாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்வதற்காக இப்படித்தான் செய்கிறார்கள். நானும் இப்போது பதிவரினம் என்பதால் இப்படிச்செய்கிறேனோ என்னவோ!!

என் நண்பர்களும் என்மீது அன்பு கொண்டவர்களும் என் கருத்துக்களை வழி மொழியலாம்.என் தவறுகளைக் கண்டிப்பதை விடவும் புரிந்துகொள்ளப் பார்க்கலாம். இதையும் ஏன் என்று சிந்திப்போம்..இனம் இனத்தோடு  birds of a feather சேரும் என்பதாலா?  அப்படியோர் இனப்பற்று உள்ளதா? அப்படி இருக்கக்கூடாது என்பது நியாயம்,  இருக்கிறது என்பது நிதர்சனம்!

சில நண்பர்களுக்கு இதை ஏன் நான் எழுதுகிறேன் என்ற கேள்வி வரலாம்..அவர்களுக்காக , (இன்றும் 26/nov/2009 தொடரும் கதையின்) ஒரு சிறு முன்கதை..

2008! அப்போதெல்லாம் இந்த அளவுக்கு மொழிமாற்றி தமிழில் எனக்கு தட்டச்சு செய்ய வராது. ஆங்கிலத்தில் எனக்கு நல்ல வேகமுண்டு..இரு மொழிகளும் எனக்கு நெருக்கமாகப்பரிச்சயம் என்பதால் ஆங்கிலத்தில் முதலில் பதிவெழுத ஆரம்பித்தேன். அந்த ஆரம்ப மாதங்களில் ஒருமுறை, சட்டக்கல்லூரி மாணவர்களிடையே மோதல் ஏற்பட்டபோது, வன்முறையை ஒழிக்க, வன்முறையின் காரணங்களை ஆராயவேண்டும் என்பதாக, இவ்வளவும் காலம் அடிபட்டதால் இவர்கள் இப்போது திருப்பி அடிக்கும்பொது இன்னும் வேகமும் வன்முறையும் வருகிறது என்னும் பொருள்பட எழுதியிருந்தேன். பலருக்கும் அது புரிந்தது. சிலருக்கு மட்டும் மூக்கு வியர்த்தது.

"யார் அடிக்கிறார்கள் என்பதைவிட ஏன் அடிக்கிறார்கள் என்பதா முக்கியம்" என்பதே என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஆரம்பக்கேள்வி.இதைத்தொடர்ந்து விதண்டாவாதமாய் வந்த பின்னூட்டத்திற்கு, இப்படிச்சொல்வது, உங்கள் பிறவி குணமா என்று கேட்டேன்..இன்னும் வெட்டித்தனமாக விவாதம் செய்ய முய‌ன்றபோது, "மன்னிக்கவும் உன்களுக்கு மூளையிருப்பதாய் நினைத்துவிட்டேன்" என்றும் பதில் சொன்னேன்..அப்போது,

‘ஆஹாவென்றெழுந்தது’’ ஓர் இனப்புரட்சி!!!! நெஞ்சில்..நேர்மைத்திறமின்றி, வஞ்ச‌னை எண்ணம் மட்டுமே மிகுந்து என் மீது ஒரு தாக்குதல் தொடங்கியது..இன்றும் அது முடியவில்லை.. இது பிறவிக்குணம், பண்பாடுகளை ஒரு சௌகரியத்திற்காகவே பின்பற்றும் 'பார்ப்பனீயம்' என்று தான் கருதுகிறேன். பிறக்கும்போது மொழியற்ற உணர்வுகளோடு பிறக்கும் குழந்தை, மொழியை, மனிதர்களை மட்டுமல்ல, இரண்டையும் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறது..பின்னால் இவற்றை தன் பாதுகாப்பிற்காக மட்டுமல்ல சில நேரங்களில் பேராசைக்காகவும் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறது.. காலப்போக்கில் இப்படி உள்ளிருக்கும் நீசத்தனத்தை நாசூக்காக மாற்றிக்கொள்வது இயல்பு, இதையே ஒரு கலையாகப்பயில்வது திறமை என்று அங்கீகரிக்கப்படுவது ஒரு சமுதாய அவலம். சிலர், இதிலிருந்து மீள்வர். புத்தரிலிருந்து மார்க்ஸ் வரை, பலரும் இந்தச்சிலரை முறைப்படுத்தவே பேசி எழுதினார்கள்.

இதுவரை ஓரளவிற்கு பொதுவாகவே எழுதிய பின், என்னைப்பற்றியும், இந்த பதிவுலகில் இப்போது நான் சந்திக்கும் விஷயங்களைப்பற்றியும் எழுதவேண்டியிருக்கிறது.

குரைக்கிற நாய்களுக்கெல்லாம் பதில் பேசுவதா, வேலையைப்பார்த்துக்கொண்டு போகலாமே என்று சில நண்பர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள். சில நாய்கள் சொறிவேதனையில் குரைத்துக்கொண்டிருந்தால் கூட பல வீடுகளில் திருடன் வந்துவிட்டானோ என்ற பயத்தில் நிம்மதி போகுமே அதற்காக அவற்றை அடக்கவேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

மேலே நான் எழுதியதைப்படித்தால் உங்களுக்கு என்ன தோன்றும்? உங்களை நான் நாய் என்று சொன்னதாக நீங்கள் நினைத்துக்கொள்வீர்களா? இது தான் நடந்தது.  நாய் என்று சொன்னால் கூடப் பரவாயில்லை, எனக்கென்ன சொறியா என்று வாதிட்டால்?  அதிலும், சொறி இருக்கிறது என்று ஏன் சொன்னாய் என்பதை விட்டுவிட்டு..நான் நாயா என்றால்?  இத‌ன் பெயர் விவாதமா? 

இதில் இன்னொரு வேடிக்கை.  என்  ஆங்கிலப்பதிவில் நடந்த மோதலை வினவு தளத்திற்கு வந்து வியாக்கியானம் விவாதம் எல்லாம் செய்யப்பட்டது.. ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மெதுவாகப்பயன் படுத்தவேண்டிய கட்டம் இது. "பார்த்தாயா..மோதல் என்று சொல்கிறாய்.."..என்றெல்லாம் விவாதங்கள் நடக்கலாம்! அப்படித்தான் ந‌டக்கிறது..! இதில் குழுவாக அமைந்து சிலர் வேறு!..

பிறவி குணம் என்று நான் சொன்னதைப்பிடித்துத் தொங்கும் அவர், அதற்கு அடுத்தபடியாக நான் "மூளை இருக்கிறது என்று தவறாக நினைத்துவிட்டேன்" என்று சொன்னதை, ஒரு விஷயமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. நியாயமாக, உனக்கு அறிவிருக்கிறதா, மனிதன் என்றால் மண்டை இருக்கும், மண்டை இருந்தால் அதில் மூளை இருக்கும்..எப்படி எனக்கு மூளை இருக்கிறது என்பதை சந்தேகிக்கலாம் என்றெல்லாம் என்னைக்கேட்கவேயில்லை.. இதை வெட்டித்தனமாய் ஒரு விளக்கம் என்றால், அதே நபர், விவாதத்தில் வேறொருவர், ரத்தத்தில் ஊறியது  என்ற‌தை வழக்கில் இருக்கும் பதப்பிரயோகமாக மிகப்பெருந்தன்மையோடு எடுத்துக்கொண்டு மேலே விவாதிக்கவில்லை. Running in your blood   இயல்பான மொழி! genotype  என்பது சரியாகச் சொல்லப்படவேண்டியது! அது எல்லார்க்கும் புரியும் பழக்கத்தில் இருக்கும் பதமாம், அதைத்தவறாக நான் பயன் படுத்திவிட்டேனாம்..இவ்வளவூ எழுதிய நான் இந்த ஒரே ஒரு சொல்லைத்தான் தவறாகப்பயன்படுத்தினேன் என்று சொன்னால்..எவ்வளவு பெரிய பாராட்டு!!

இங்கே இன்னொரு ஆள், என்னை முட்டாள் என்று ஒரு பின்னூட்டம்! இருவரும் நண்பர்கள் என்று வேறு பிரகடன‌ம்.அமெரிக்காவில் ரொம்ப அதிகமாய் வேலை செய்து விட்டு, ஏதோ நம் "தாழ்வுற்று நிற்கும் சமுதாயத்தை" சரிசெய்ய, பகத்சிங் என்ன வெங்காயம் பீம்சிங் பற்றித்தான் எழுதுவது முக்கியம் என்று சேவை செய்யும்  அவருக்கு நங்கநல்லூரில் ஒரு நண்பர்!..அவர்கள் (நானும் சில தோழர்களும் அடிக்கடி சந்தித்து அளவுவ‌வாவது போல்) பல விஷயங்களைப் பேசி கருத்துரீதியாகவும் நெருக்கமாக இருக்கட்டும். நரிகளுக்குக்கூட நண்பர்கள் தேவைப்படலாம்.

இவர்கள் நண்பர்கள், நானும் வினவு தளத்தின் தோழர்களும் இருப்பதைப்போல் நண்பர்கள்! இவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நின்று என்னைப்போன்ற எதிரிகளை எதிர்கொள்வார்கள்..இதை நாம் புரிந்து கொண்டு ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும்! வினவு தளத்தினர் மீது வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டில் ஒன்று- ஏன் ருத்ரனை கண்டிக்கவில்லை!!நீயேன் உன் நண்பனைக்கண்டிக்கவில்லையென்று கேட்டால் அவருடையது வேறு தளம், என்னுடையது அல்ல என்பது போல் ஒரு மழுப்பல்!!ஆனால் என் சார்பில் நண்பர்கள் யாராவது விவாதத்தி ல்பின்னூட்டமிட்டால்..ருத்ரனை முதலில் கண்டித்துவிட்டு வா என்று அதட்டல்...இவர்கள் என் கையெட்டும் தூரத்தில் நின்று அதட்டுவது கிடக்கட்டும், எதிர்முனகல் கூடச்செய்வதில்லை...வெவ்வேறு பெயர்களில் என் ஆங்கிலப்பதிவில் வந்து பின்னூட்டமிட்டுச் சீண்டுவதைதவிர!

வாய்ச்சொல்லில் வீரர் என்று எழுதிய பாரதியின் பல வரிகள் எனக்குப்பிடிக்கும், தமிழுக்காக, ஜாதிக்காக அல்ல. இங்கே தான் வேற்றுமை!

மீண்டும் சொல்லத்தான் வேண்டும். பார்ப்பனர்களை அல்ல, பார்ப்பனீயத்தைத்தான் நான் வெறுக்கிறேன். ஏன் பார்ப்பனீயம் என்று சொல்ல வேண்டும் ஜாதீயம் என்று சொல்லலாமே என்றால், a rose by any  other name would smell as sweet, so let us call it jasmine என்று சொல்லலாமா? குழப்பம் வராதா? ஏன் கூவம் என்று சொல்லி முகம் சுளிக்கவேண்டும்,கங்கை என்று சொல்லி அழுக்குநீரில் முங்கியெழக்கூடாதா என்பது போல் இருக்கிறது.!!

சரி என்ன வெங்காயத்திற்கு பார்ப்பனன் என்று எழுத வேண்டும் ப்ராமனன் என்று (அவர்களே சொல்லிக்கொள்வதைப்போல்) சொல்லக்கூடாதா என்றால்..எனக்கு இது கஷ்டம். ப்ராமனன் என்றவுடன் அதன் ஆழத்தில் இவர்கள் பீற்றிக்கொள்ளும் ப்ரம்மன் தலையிலிருந்து வந்த கதையை மீறி, ப்ர்மம் என்ற உயர்கருவிலிருந்து உற்பத்தியானதாய் ஒரு தவறான தோற்றம் எற்படும் என்பது தான் நான் அந்த வார்த்தையைத் தவிர்ப்பதற்கான காரணம்.

எனக்கு  ப்ராமன வகுப்பில் பிறந்தவர்கள் பலர் மிகவும் நெருக்கம், நட்பின் நெருக்கம் மட்டுமல்ல, உறவின் நெருக்கமும் கூட‌ ஆனால், ஒரு பார்ப்பனன் கூட என் வாழ்வில் அனுமதிக்கப்பட்டதில்லை.   ஒரு பரிதாப நிகழ்வாக,என் சுயலாபத்திற்காக ஒரு பார்ப்பனனை ஆராதிக்கும் நிலை ஏற்பட்டால் அன்று நானும் பார்ப்பனனாவேன்!

ஈடிபஸ்

நாடக ஆர்வலர்களுக்கு மட்டுமல்ல, மனவியல் ஆர்வலர்களுக்கும் மிகவும் பரிச்சயமான பெயர் ஈடிபஸ். ஸோஃபக்ள்ஸ் எழுதிய கிரேக்க துன்பியல் நாடகங்களில் சிறந்த இந்நாடகம், மனவியலை அறிவியலாக நிறுவ முதல் முயற்சியெடுத்த ஸிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட் அவர்களையும் மிகவும் பாதித்த ஒரு நாடகம்.

ஒரு மாலை நேரம் இந்நாடகத்தைப் பார்க்கநேர்ந்த ஃப்ராய்ட் நாடகக்கருவைப்பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான் ஈடிபஸ் காம்ப்ளெக்ஸ் எனும் மனவியல் கோட்பாடு ஒன்றினை முன் வைத்தார். பலத்த சர்ச்சையைக் கிளப்பிய அவரது அந்த சித்தாந்தம், அறிவியல் முறைப்படி தொடர் பரிசோதனைகளால் இன்றளவும் நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றாலும் அதில் ஓர் அடிப்படை இழை நிஜம் என்று பலரின் அனுபவங்களும் கூறிவந்துள்ளன.

ஃப்ராய்ட் சொன்னது: எல்லா ஆண் குழந்தைகளும் தங்கள் தாயிடம் காதலைப்போல் ஓர் ஈர்ப்பு கொள்கின்றன, அதன் காரணமாகவே தந்தையிடம் கிட்டத்தட்ட வெறுப்பும் கொள்கின்றன. அந்த ஆண் குழந்தை தன் தந்தையால் காயடிக்கப்படுவோம் என்ற அச்சத்திலேயே வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறது.

இதை அப்படியே எடுத்துக்கொள்வது கூடாது. எதிர்பாலினத்தின் மீதான கவர்ச்சி மட்டுமல்லாமல், தாயின் தொப்புள்கொடியிலிருந்து தொடரும் பிணைப்பின் நீட்சியாகவும்,அவள் பாலூட்டுவதால் இயல்பாய் ஏற்படும் ஒட்டுதல் என்றும் பார்க்கவேண்டும். மேலும் எல்லா ஆண் குழந்தைகளும் தந்தையை வெறுப்பதில்லை. பின் ஏன் ஃப்ராய்ட் அப்படிச் சொன்னார்?

ஃப்ராய்ட் மிகப்பெரிய மேதை, ஆனாலும் பரபரப்பிற்கும் புக‌ழுக்கும் ஆசைப்படும் அவசரக்காரரும் கூட! இன்னும் கொஞ்சம் யோசித்து இந்த ஈர்ப்பு பாலுணர்வின் அடிப்படையில் வருவதல்ல பாசம் எனும் அன்பின் அடிப்படையில் வரும் இயல்பான ஒட்டுதல் என்று முடிவெடுக்கும் முன்பேயே இந்தக்கருத்தை வெளியிட்டு விட்டார். சில அறிவாளிகள் தங்கள் கருத்தை மறுபரிசீலனை செய்துகொள்ள மறுப்பது போல்தான் ஃப்ராய்டும் தன் கருத்தில் அடம் பிடித்தார். மானுட வளர்ச்சி, மனத்தின் வளர்ச்சி எல்லாமே பாலுணர்வின் அடிப்படையில்தான் என்று வாதிடும் அளவும் முரண்பிடித்தார்.

ஃப்ராய்ட் பற்றி பிறகு பார்ப்போம், இப்போது ஈடிபஸ் கதை....
கிரேக்க நாட்டில் மிகவும் பழைய காலத்தில்..ஓர் அரசனுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அப்போது நாட்டின் சோதிடர்களூம் பூஜாரிகளும்,' இந்தக் குழந்தை தந்தையைக் கொன்றுவிட்டு, தாயை மணந்து கொள்ளும்' என்று ஆரூடம் சொன்னார்கள். அரசனும் அதை நம்பி அந்தக்குழந்தையைக் கொன்றுவிடச் சொன்னான். குழந்தையை கொல்ல மனமில்லாத சேவகன் அதை ஒரு மலையடிவாரத்தில் விட்டுச்சென்றான்..பல ஆண்டுகளுக்குப்பின், அரசன் வேட்டைக்குப் போகும்போது வழியில் ஓர் இளைஞனிடம் சண்டைபோட அரசனை இளைஞன் கொன்று விடுகிறான்..பிறகு நாட்டிற்குள் நுழைந்து காவல் தெய்வத்தின் கேள்விகளுக்குப்பதில் சொல்லியதால், அந்த நாட்டின் வழக்கப்படி ராணியை மணக்கிறான்..அவன் தான் ஈடிபஸ், இறந்த அரசன் அவன் தந்தை, அவன் மணந்தது தன் தாயை..பிறகு பல ஆண்டுகளுக்குப்பின் நாட்டில் பஞ்சம். அது தீர்க்க ஆரூடம் கேட்கும்போது தான் உண்மை அவனுக்குத்தெரிகிறது..ராணி தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள், ஈடிபஸ் தன்னைக் குருடாக்கிக்கொள்கிறான். 
இதை முத்ரா நாடகக்குழு தமிழில் 1988ல் அரங்கேற்றியது. அந்த நாடகத்திற்கு அரங்கு நிறைந்தது மட்டுமல்லாமல் ஆனந்தவிகடனில் வண்ணப்படத்துடன் ஒரு முழுப்பக்கப் பாராட்டும் கிடைத்தது. (அந்த நாடக அனுபவங்கள் நீளம் கருதி இன்னொரு பதிவில்).
இப்போது ஈடிபஸ் பற்றி..
கதை தான் ஆனாலும் அதிலும் சேதிகள் இருக்கின்றன.விதி வலியது அதை வெல்ல முடியாது என்பதே கதையின் மைய இழை. இது அன்றுமட்டுமல்ல, இன்றும் மக்களிடையே நிலவும் ஒரு பயன் தராத நம்பிக்கை. பயனேதும் இல்லாததால் மூட நம்பிக்கை.

தன்னை ஒருவன் கொல்வான் என்ற அச்சம் வந்தால் மனித குணம் அதற்குமுன் அவனை அழித்துவிடவேண்டுமென்றே இருக்கும். அச்சம் வந்துவிட்டால் சுயபாதுகாப்பு முக்கியமாகிவிட்டால் பாசம் மனத்தில் முதலிடம் வகிக்காது..
அம்மாவைப்போல் ஒரு மனைவி வேண்டும் என்ற ஆழ்மனத்தின் எதிர்பார்ப்பும் நிறைய ஆண்களிடம் உண்டு. தன்னைப்போல் என்றும் தனக்குப்பதிலாக என்றும் பல மாமியார்கள் பொறாமையால் வம்பு செய்வதும் இதனால் தான் என்ற நோக்கில் பார்க்கலாம்.
ஃப்ராய்ட் சொன்னது போல் தந்தை தாயிடமிருந்து பிரித்துவிடுவான் என்ற நேரடி எண்ணம் இல்லாவிட்டாலும், புரியாத வயதில் பல குழந்தைகள் தந்தையும் தாயும் இணைந்திருப்பது தங்களைத் தள்ளிவைக்கவே என்று  கருதலாம்..

இங்கே நம் புராணக்கதை ஒன்றையும் இணைத்துப்பார்ப்போம்..
தேவி குளிக்கப்போகும் போது தன் உடலிலிருந்து ஒரு குழந்தையை உருவாக்கி யாரும் வராமல் காவல் இரு என்கிறாள். அவள் கணவன் ஈசன் வருகிறான், யாராயிருந்தாலும் அனுமதி இல்லை என்று அந்தக்குழந்தை சண்டக்குப்போக, தன் மனைவியின் குழந்தை என்று தெரியாத ஈசன் அதன் தலையை வெட்டிவீசுகிறான். பிறகு உண்மை தெரிய அதற்கு வேறொரு தலையைப்பொருத்திவிடுகிறான்.

இந்தக்கதையில் ஃப்ராய்ட் சொன்ன கூறுகள் உள்ளன. தாய்க்காக தந்தையை எதிர்க்கும் குழந்தை, காயடிக்கப்படுவது போல் தலை வெட்டப்படுகிறது..!! இந்தக்கதையில் இன்னொரு விஷயம்: அந்தக்குழந்தை மிகமுக்கியமான தெய்வமாக ஆனபோதும் தன் தாயைப்போல் ஒருத்தி கிடைக்காததால் கல்யாணமே செய்துகொள்ளாமல் இருக்கிறது!!

இதுபோல் கதைகளையெல்லாம் இன்னும் கொஞ்ச‌ம் உற்றுப்பார்த்தால் வாழ்வில் பல அர்த்தங்கள் விரிவாகும்..